Мастчоҳи чун, диёри шерони замон,

Мастчоҳи чун, диёри шерони замон,
Пастигав — гаҳвораи мардони қаҳрамон!
Гӯш кун, ин қиссаи мардуми сарбаланд аст!

Аз қуллаҳои барфпӯш, аз оби зулоли Зархок,
Месароям васли ин мардуми ҷасур ва пок.
Мастчоҳ — диёри файзу баракат, кони адаб,
Ин ҷо калоншудаем бономусу бонасаб.
Ҳар як ваҷаб заминаш бӯи таърих мекунад,
Ҷавонмардаш ба як лафз дунёро тасхир мекунад.
Нигоҳ кун ба Пастигав, ба ин деҳаи зебо,
Мардумаш меҳмоннавозу дилҳошон мисли дарё.
Хислати кӯҳӣ доранд, устувору бовиқор,
Дар сахтии зиндагӣ намешаванд ҳеҷ гаҳ хор.

Мастчоҳи сарбаланд, туӣ ифтихори мо,
Пастигав — гаҳвора ва диёри кории мо.
Мардуми бономус, мардуми бобарор,
Номи шумо зинда аст дар замину рӯзгор!
(Ҳа, ҳа… Зинда аст дар рӯзгор!)

Аз гузашта то ба имрӯз, таърихи мо пурифтихор,
Бо меҳнати ҳалол гаштем дар ҷаҳон номдор.
Дар Пастигав калон шуд Мусо пахлавон,
Ки номи ин диёрро баланд карданд дар ҷаҳон.
Дасти деҳқони ин ҷо бӯи нони гарм медиҳад,
Ҳар як сухани пираш ба кас панд медиҳад.
Сари баланд ва нанг — ин аст шиори мо,
Пайванди кӯҳу водист асли барори мо.
Мо бо тифоқӣ ва бо нангу номус зиндаем,
Дар ҳар куҷо ки бошем, баҳри ватан бандаем!

Пастигав — ҷои мардони баномус ва ҷавонмард,
Ки дар дилашон нест ҳеҷ тарсу ваҳму гард.
Зинда бод Мастчоҳ! Зинда бод мардуми сарбаланд!
Ин садои мост, садои устувору баланд!