Ин на танҳо суруд аст…

(Интро)
Ин на танҳо суруд аст…
Ин қиссаи дил аст…
Захро… Юсуф…

(Куплет 1 — Дӯстӣ)
Ҳама чиз аз дӯстӣ сар шуд, ором мисли субҳ,
Бе ғам, бе дард — танҳо хандаҳо дар рӯҳ.
Захро ва Юсуф — ду дил дар як роҳ,
Бо ҳар сухан наздиктар, бе ягон паноҳ.

Оҳиста-оҳиста дилҳо ба ҳам баст шуданд,
Нигоҳҳо пур аз маъно — ишқ пайдо шуданд.
Аммо тақдир омад ва моро ҷудо кард,
Дар як лаҳза ҳама чизро аз дил бурд, дард монд сахт…

(Припев)
Ин қиссаи мост — бо ашк ва бо нур,
Мо гум шудем як бор, вале ёфтем боз якдигарро, пур.
Муҳаббати мо аз ҳар имтиҳон баланд,
Бо ҳам мемонем то абад — ин қасами дилу ҷон аст.

(Куплет 2 — Ду сол ҷудоӣ)
Ду сол гузашт — мисли шабҳои бе субҳ,
Ман танҳо бо хотираҳо, бе оромии рӯҳ.
Ҳар шаб номи ту дар лабонам зинда буд,
Захро дар дилам — ҳатто вақте дур буд.

Ва боз тақдир моро ба ҳам овард,
Як нигоҳ — ва дили мо ҳама чизро дарёфт.
Фаҳмидем зуд: ин ишқ гум намешавад,
Чӣ қадар дур шавем — дилҳо ҷудо намешаванд.

(Припев)
Ин қиссаи мост — бо ашк ва бо нур,
Мо гум шудем як бор, вале ёфтем боз якдигарро, пур.
Муҳаббати мо аз ҳар имтиҳон баланд,
Бо ҳам мемонем то абад — ин қасами дилу ҷон аст.

(Куплет 3 — 24 сентябр)
24 сентябр — рӯзи навиштаи тақдир,
Юсуф гуфт: «бо ман бош» — бо садои пур аз эҳсос.
Захро гуфт «ҳа» — бо дили пур аз нур,
Ва аз ҳамон рӯз сар шуд ишқи мо пур.

Аз ҳамон лаҳза қиссаи мо зинда шуд,
Бо ваъдаи муҳаббат — ки то абад мемонад дар рӯҳ.
Ман духтари ӯ шудам, бо дили пур аз садоқат,
Қарор додем бо ҳам бошем — дар ҳар ҳолат.

(Бридж — Имтиҳонҳо)
Мо гузаштем аз дард, аз ашкҳои пинҳонӣ,
Аз нофаҳмӣ, аз ҷанҷол, аз суханҳои ноҳонӣ.
Аммо ҳар дафъа боз ба ҳам баргаштем,
Чунки бе якдигар зиндагиро намефаҳмидем…

(Куплет 4 — 5 май, имрӯз)
Ҳоло 5 май — мо ҳоло ҳам бо ҳамем,
Гузаштем аз бисёр, вале боз ҳам қавием.
Мо шикаст нахӯрдем, мо таслим нашудем,
Бо ишқи ҳақиқӣ ҳама чизро паси сар кардем.

Имтиҳонҳо зиёд мешаванд рӯз аз рӯз,
Аммо мо қавием — намешавем мағлуб.
Бо ҳам аз ҳама чиз мегузарем, даст ба даст,
Муҳаббати мо пирӯз мешавад — ин ҳақ аст.

(Финал / Аутро)
Иншоаллоҳ мо ҳамеша бо ҳам мемонем,
Рӯзи тӯйи мо — орзуест, ки интизорем.
Қиссаи ишқи мо танҳо оғоз шудааст,
Ин ишқ барои тамоми ҳаёт офарида шудааст.

Мо барои якдигар офарида шудаем,
Ва то абад бо ҳам мемонем… ❤️