Яшен кебек атлар җигеп,килә иде зүрәтәй

Яшен кебек атлар җигеп,килә иде зүрәтәй
Вакыт узды зүрәтәй юк,эх чукынчык гомеркәй.
Гомер аты алып китте,мэңгелек доньябызга
Йә Ходаем сабырлык бир,дусларым барчабызга
Яхшылардан яхшысы, иде минем зурәтәм,
Урының оҗмахта булсын,сәдәка биреп эйтәм
Мәңгелек доньябызга,барчабызга барасы,
Доньяның кадерен белеп яшик, эй Адәмнэр баласы

Тошомә зүрәтәй керде,тойдым мин аның назын,
Матур итеп елмаем, тугарган иде Кашкарын.
Зүрәтәем бик сагындым дип, мин аны кочакладым,
Яраларны яңартып бүген иртән уяндым.
Зүрәтәйнең бер дигәне,ул булды миндә генә,
Тошләремдә кереп әйтә, Маладисым син генә.
Иртә таңнан Кашкарны җигеп китә иде печәнгэ,
Яшен кебек кайта иде,кара яндырып чәй эчәргә.
Ишек алдына утырып, тарта иде тәмәкесен,
Кырында сырпалана Ак Бай дигән мәчесе.
Тугры холык, матур караш, башында матур түбәтәй,
Исеме кем дисәгез, минем Заһит зүрәтәй.