Як лаҳза бо ту — дунё дигар шуд,

[Куплет 1:]
Як лаҳза бо ту — дунё дигар шуд,
Нафас ҳам бо ту, ҳар лаҳза пур нур.
Ту меоӣ — тобиш аз рӯи ман меояд,
Дил ба ту мегуяд: «Ман бе ту наметавонам».

[Припев:]
Ту — оинаи дилам, ту — садои шаб,
Ман бе ту як лаҳза зиндагӣ намекунам.
Ту — насим, ту — тобиш, ту — ҳамаи ман,
Дар дилам ҳамеша, о, ёри ман.

[Куплет 2:]
Аз шаб то субҳ номи ту мегуям,
Дар ҳар кадом фикр танҳо ту ҳастӣ.
Гар дунё тағйир кунад, ман намегузарам,
Чунки дар дилам танҳо оташи ту аст.

[Бридж] (переход, чуть тише, как шёпот):
Гарчи баъзан роҳи мо душвор мешавад,
Ман ҳар лаҳзаро бо ту мехостам.
Ту — ягона сабаби нафаси ман,
Бе ту ин дунё ба ман маъни надорад.

]Куплет 3] (финал, с нарастанием):
Дар кулбаи хотирмон ту ҳастӣ ҳамиша,
Ту — ёди рӯзҳои гулдор, ту — ёди шаб.
Ман ин лаҳзаҳоро бо ту нигоҳ медорам,
То охир, то охирин нафас, ман бо ту.