Тоқмансайда аштым алғаш көзімді,

Тоқмансайда аштым алғаш көзімді,
Жел тербеген дала білді сөзімді.
Екі мың үш — тағдыр жазған жолым ғой,
Арман қуып жүрмін әлі өзімді.
Қазан келсе есіме бір күн түседі,
Он жетісі — жүрек сырды ішке бүкеді.
Уақыт өтті, бала күн де алыста,
Бірақ ауыл жанымда боп күш береді.
[Pre-Chorus]
Кім боп кетем — уақыт өзі шешеді,
Талай арман түн ұйқымды бөледі.
Құласам да қайта тұру — мінезім,
Өмір мені сындарымен өсіреді.
[Қайырма]
Мен — Болат, сынбаймын,
Жел соқса да құламаймын.
Тоқмансайым жүректе,
Қайда кетсем ұмытпаймын.
Қазанның сол он жетісі,
Басталғандай өмір ізі.
Арман жаққа бара жатыр
Менің әлі ұзақ ізім...
[Куплет 2]
Туған жердің топырағы күш береді,
Қиындық та адамды бір шың етеді.
Кейде үнсіз түндерменен сырласам да,
Жүрек әлі үмітпенен тіл қатады.
Көп нәрсені өмір маған үйретті,
Жақын жандар кейде үнсіз күй кешті.
Бірақ бәрін жеңемін деп келемін,
Арман деген от жанымды билетіп.
[Bridge]
Жылдар өтсе де, өзгермейді ішкі үн,
Бала күннің сағынышы — күш бүгін.
Тоқмансайдың қарапайым бір ұлы,
Өз жолымен табады әлі биігін...
[Қайырма]
Мен — Болат, сынбаймын,
Жел соқса да құламаймын.
Тоқмансайым жүректе,
Қайда кетсем ұмытпаймын.
Қазанның сол он жетісі,
Басталғандай өмір ізі.
Арман жаққа бара жатыр
Менің әлі ұзақ ізім...