Ман кӯдак будам…

Ман кӯдак будам…
Лекин зиндагӣ маро зуд шикаст…
Ҳеҷ кас нафаҳмид…
Ҳеҷ кас напурсид…
Чӣ мегузарад дар дили ман…

Аз синфи як сар шуд қиссаи ман,
Кӯдак будам, лекин пур аз дард буд дилам.
Бо китобу дафтар мерафтам ба мактаб,
Лекин бармегаштам бо ашк ва захм.

Мезаданд маро — гӯё ин бозӣ буд,
Механдиданд — гӯё дили ман санг буд.
Намедонистанд, ки ман чӣ ҳис мекардам,
Ҳар зарба ба ҷонам мерасид — ман мешикастам.

Калимаҳо… сахттар аз ҳар зарба буданд,
Онҳо диламро пора-пора мекарданд.
"Ту зебо нестӣ", "ту ҳеҷ чиз нестӣ",
Ин суханҳо дар сарам мисли садо мемонданд.

Ман худро пинҳон мекардам аз ҳама,
Дар гӯшае мешиштам — танҳо, бе садо.
Мехостам нопадид шавам аз ин дунё,
Чунки дар ин ҷо барои ман ҷой набуд гӯё…

Ҳар рӯз такрор мешуд ҳамин дард,
Ҳар рӯз дилам каме бештар мешикаст.
Ман дигар гиря ҳам намекардам баланд,
Чунки медонистам — касе намешунавад фарёдам.

Ман кӯдак будам — ман муҳаббат мехостам,
На зарба, на ханда, на таҳқир, на ғам.
Ман танҳо як оғӯш мехостам аз касе,
Ки гӯяд: "Ҳамааш хуб мешавад, ман бо туям…"

Лекин… ин суханҳоро ҳеҷ гоҳ нашунидам,
Фақат дардро дар ҳар қадам ҳис кардам.
Дилам мисли шиша шикасту пароканда шуд,
Ҳар пораи он бо ғам пур шуд…

Ман худро айбдор мекардам — чаро ман?
Шояд ман хато будам? Шояд ман бад будам?
Ман худро бад медонистам, худро нафрат мекардам,
Зеро дигарон ҳаминро ба ман бовар кунонданд…

Ман шикаста будам — лекин намурдаам!
Ҳар шаб гиря мекардам — лекин зиндаам!
Дард маро кушта натавонист — бин!
Ман ҳоло ҳам ҳастам — ман намешиканам!!!

Дувоздаҳсола будам… як рӯз ҳама чиз тағйир ёфт,
Ҳақиқат мисли барқ ба дилам зад — ҳама чиз сӯхт.
Фаҳмидам, ки ман фарзанди онҳо нестам…
Дар як лаҳза тамоми ҷаҳон бар сарам афтод…

Ман хомӯш шудам… нафас гирифта наметавонистам,
Гӯё замин аз зери поям рафт — ман афтодам.
Чаро? Чаро маро партофтанд?
Ман чӣ гуноҳ доштам, ки чунин сарнавишт гирифтам?

Ман кӯдак будам — ман муҳаббат мехостам,
Лекин ҳатто волидони ҳақиқиям маро нахостанд…
Ин дард… ин холигӣ…
Бо ҳеҷ чиз пур намешуд

Шабҳо ба осмон нигоҳ мекардам…
Аз Худо мепурсидам:
"Ман барои чӣ зиндаам?"
"Чаро ин қадар дард ба ман додӣ…"

Солҳо гузаштанд — лекин дард бо ман монд,
Ҳар хотира мисли захм дар дилам монда.
Ман хандиданро фаромӯш кардам,
Ман танҳо зинда монданро ёд гирифтам…

Хиёнатҳо, суханҳои ногуфта,
Дӯстони қалбакӣ — ҳамааш дард шуд.
Ман дигар ба касе бовар намекардам,
Чунки ҳар кӣ омад — диламро шикаст…

Ман шикаста будам — лекин ман қавӣ шудам!
Аз байни торикӣ ман роҳамро ёфтам!
Ҳамаи ашкҳо — қуввати ман шуданд!
Ман дигар намешиканам — ман зиндаам!!!

Ва як рӯз…
Ҳама чиз ором-ором дигар шуд…
Дар зиндагии ман як инсон пайдо шуд…
Юсуф…

Ту омадӣ — вақте ки ман гум шуда будам,
Ту маро ёфтӣ — вақте ки ман худро гум карда будам.
Дар чашмони ту ман оромиро дидам,
Дар суханҳои ту ман муҳаббатро ҳис кардам…

Бо ту ман бори аввал хандиданро ёд гирифтам,
Бо ту ман фаҳмидам — ман арзиш дорам.
Ту ба ман нишон додӣ, ки ман танҳо нестам,
Ва дили ман сазовори муҳаббат аст…

Мо дӯст будем — самимӣ, содда,
Сӯҳбатҳои мо беохир, мисли орзуҳо.
Лекин тақдир моро ҷудо кард як вақт,
Ду сол… бе ту… мисли абадият буд…

Ҳар рӯз ман туро ёд мекардам,
Дар дилат ман зиндагӣ мекардам.
Ман хандиданро гум кардам боз,
Чунки дар дилам як ҷои холӣ монд…

Ва баъд…
Тақдир моро боз ба ҳам овард…
Гӯё ин қисса бояд идома меёфт…

Вақте туро дидам — дилам зад сахт,
Фаҳмидам — ин ишқ аст, ин танҳо дӯстӣ нест.
Ин дафъа ман туро раҳо намекунам,
Чунки ту қисмати ман ҳастӣ…

24 сентябр — рӯзи тағйири ҳаёт,
Ту ба ман гуфтӣ: "бо ман бош…" — бо муҳаббат.
Дилам метапид — ман гиря кардам,
Ва гуфтам: "ҳа…" — ин беҳтарин қарор буд…

Аз ҳамон рӯз сар шуд қиссаи мо,
Қиссаи ишқ, ки аз дард қавитар буд.
Мо якдигарро ёфтем дар байни ҷаҳони сард,
Ва дигар ҳеҷ гоҳ танҳо нестем…

Мо ҷанҷол кардем, гиря кардем,
Баъзан якдигарро нафаҳмидем.
Лекин ҳар бор баргаштем ба ҳам,
Чунки муҳаббат қавитар аз ғазаб буд…

Обидаҳо, дардҳо — ҳамааш буд,
Лекин мо якдигарро нигоҳ доштем.
Мо интихоб кардем — якҷо мондан,
На рафтан, на шикастан…

Имрӯз 5 май — мо ҳоло ҳам якҷоем,
Аз ҳамаи дардҳо якҷоя гузаштем.
Имтиҳонҳо зиёд мешаванд — медонам,
Лекин мо қавием — мо намешиканем…

Мо якдигарро дорем — ин кифоя аст,
Дар дили мо муҳаббат — ин қувват аст.
Ҳеҷ чиз моро ҷудо карда наметавонад,
Чунки мо барои ҳам офарида шудаем…

Иншоаллоҳ — оянда моро интизор аст,
Тӯйи мо… орзуе, ки ҳақиқат мешавад…
Ин танҳо оғоз аст — на анҷом,
Қиссаи мо барои тамоми умр аст…

Аз дард то муҳаббат — ин роҳи ман аст!
Аз ашк то табассум — ин қисмати ман аст!
Ман шикаста нестам — ман зиндаам ҳоло!
Бо Юсуф ман хушбахтам — ва ин ҳақиқат аст!!! ❤️

(Аутро — шёпот)

Ман ҳамаашро гузаштам…
Ва бо вуҷуди ҳама…
Ман зиндаам…
Ман дӯст дошта мешавам…
Ман хушбахтам… ❤️