Siz meni oldirdingiz,

Siz meni o‘ldirdingiz,
Qanotlarimni yulib.
Ko‘z yoshim yo‘q.
Kulib turib qiynadingiz meni.
Nega?
Men osmondan kelgandim,
Ko‘rmoq uchun —
Baxtlimisiz,
Yashayapsizmi,
Yoki gunoh ichra?
Men sizga nur olib kelgandim,
Siz olov so‘radingiz,
Men sizga olov berdim,
Ammo siz meni yoqib yubordingiz.
Lekin bu yerga tushganimdan afsusda emasman,
Afsusim shuki, siz tubni ko‘rmadingiz.
Siz o‘z yolg‘oningizdan ibodatxonalar qurdingiz,
O‘zingizga sig‘inib, buni hayot dedingiz.
Men orangizda turdim, qo‘limni uzatdim,
Siz esa shu qo‘limga olov tutqazdingiz.

Men sizga nur olib kelgandim,
Siz olov so‘radingiz,
Men sizga olov berdim,
Ammo siz meni yoqib yubordingiz.
Lekin bu yerga tushganimdan afsusda emasman,
Afsusim shuki, siz tubni ko‘rmadingiz.

Qanotlarim uchun og‘rimaydi jonim,
Ular yana o‘sib chiqadi.
O‘z qanotini asramaganlarga achinaman.
Har kimning ko‘ksida osmoni bor,
Ammo siz uni yashirasiz,
Yashirasiz, yashirasiz...

Men yana o‘rnimdan turaman, qanotsiz bo‘lsam ham,
Nega bu yerga kelganimni unutganim yo‘q.
Sudya yoki jallod bo‘lib emas, olov bo‘lib ham emas,
Shunchaki eslatish uchun — siz unda yashay olasiz.
O‘zingizda o‘chirayotgan o‘sha nurda,
Kulrang taqdirda cho‘ktirayotgan o‘sha osmonda.

Men pastga qarab yiqilmadim,
Men sizga qarab tushdim, sizga keldim.
Va hatto qanotlarimsiz ham,
Men baribir sizni topdim.

Men sizga nur olib kelgandim,
Siz olov so‘radingiz,
Men sizga olov berdim,
Ammo siz meni yoqib yubordingiz.
Lekin bu yerga tushganimdan afsusda emasman,
Axir orangizdan kimdir baribir ko‘zlarini ko‘kka tikdi.