Сиздем, сиздем гашыйк булганымны!

Сиздем, сиздем гашыйк булганымны!
Тәүге хисләр, тәүге ярату...
Ул чакларда мөмкин түгел иде
Сүзләр белән аны аңлату.

Велосипед белән гел тирәмдә
Йөри идең кат-кат әйләнеп.
Сер бирмәдем, сиңа сиздермәдем,
Йөрмәсен дип миңа бәйләнеп.

Ә күңелдә гөлләр чәчәк атты!
Миңа гашыйк кеше бар икән!
Мин бит яхшы укыйм!
Ә ул?
И наданлык!
Миңа пар микән?

Тик шулай да гомер юлларында
Искә төште тәүге ярату.
Еллар үткәч бер сөйләшеп алдык,
Кыска гына булды аңлашу.

Рәхмәтлемен сиңа, тәүге ярым,
Күңелемдә бакча үстердең!
Әллә шуңа гөл-чәчәкләр сөям?
Син бит миңа канат-көч бирдең!

Сабый чактан йөрткән хисләремне
Йозак белән бикләп куйсам да,    Ташып чыга кайчак сыялмыйча,
Хыянәттән ерак торсам да.

Балачакның якты хәтирәсен
Кирәкме соң хәзер кузгату?
Күңел кылларымны тибрәндерде
Тәүге хисләр, тәүге ярату...