Һәркемнең тормышында беренче ата-ана булган кеше бар.

Һәркемнең тормышында беренче ата-ана булган кеше бар.
Һәм бу һәрвакыт әти яки әни түгел.
Булганы – түти, апа, яки гади генә кеше,
Ул синең кулыңнан тотып, әйткән: «Син – минем яктым».

Син миңа шундый булдың. Кан белән түгел – йөрәк белән.
Син миңа үзең белгәннең барысын салдың:
Үзеңнең назлылыкны, сабырлыкны, җылыта белүне,
Һәм җавап эзләми торган изгелекне.

Син миңа сүзләр белән түгел, эшләр белән өйрәттең:
Савыт-саба юарга, катлаулы мәсьәләләр чишәргә, яңгырларны тыңларга,
Үпкәләрне кичерергә һәм кешеләргә ышанырга,
Гади әйберләрдә – зур могҗиза күрергә.

Син миңа дөньяга үзеңчә караш бирдең – бизәксез, ләкин мәхәббәт белән.
Син көч йодрыкта түгел, ә хәстәрлектә икәнен күрсәттең.
Иң мөһиме – булу, ә күренү түгел,
Һәм бәхет гади әйберләрдә: мяталы чәйдә, мич янындагы сөйләшүдә.

Рәхмәт, син миңа җылы өй булдың, моңа ихтыяҗым булганда.
Рәхмәт, син гади генә булдың. Шул җитте,
Мин үстем һәм истә калдырдым: изгелек – ул син.

Туган көнең белән, кадерлем, Лилия апай.
Син – минем беренче укытучым, терәгем, тын пристанем.
Еллар синең күзләреңнең яктысына хуҗа булмасын.
Мин сине балалар гына ярата алганча яратам,
Аларга икенче әни булганга бәхетле.