Ошиқ шудам аз як нафас, аз як назар,

(Куплет 1)
Ошиқ шудам аз як нафас, аз як назар,
Дил баста шуд ба ту, эй гулбадастар.
На метавонам зи дил ин оромро гирифт,
Ту — маъшуқи ман, ту — оинаи дил.

(Куплет 2)
Садои ту меояд, мисли шабнам ба саҳар,
Ба ҳар нафас ту ҳастӣ, эй шакарназар.
Аз фикри ту хоб намеояд, дил беқарор,
Мехоҳам як лаҳза бо ту зиндагонӣ кунам.
(Припев)
Эй гул, эй дилрабо, эй духтари нозук,
Ман ошиқи ту ҳастам, то охир, то лаҳзаи охирин.
Дар дили ман ту як маком, як садои бебақо,
Бигӯ, ки ман бе ту наметавонам зиндагӣ кунам.

(Куплет 3)
Шашмаком меояд, садои дил меояд,
Бо оҳу фиғон, бо ашк ва бо орзу меояд.
Ту — макони ман, ту — садои ман, ту — нафаси ман,
Бе ту ин олам беранг, беҳуда, бемаъни аст.